شنبه، آذر ۲۹، ۱۴۰۴

دۆخی شوناسی زەوتکراو: لە شارستانیەتی زاگرۆسەوە بۆ کۆیلایەتیی میتافیزیکی



دۆخی شوناسی زەوتکراو: لە شارستانیەتی زاگرۆسەوە بۆ کۆیلایەتیی میتافیزیکی

کورتەی لێکۆڵینەوە

ئەم توێژینەوەیە هەوڵێکە بۆ ڕانانی پرۆسەی دابڕانی مرۆڤی کورد لە ڕەگ و ڕیشە شارستانییەکانی و کەوتنی بە ناو جەمسەرە کلتوورییەکانی دەوروبەردا. لێرەدا جەخت لەسەر ئەو وەرچەرخانە مێژووییە دەکرێتەوە کە بە ڕووخانی ئیمپراتۆریەتی ساسانی دەستی پێ کرد و تێیدا چەمکی "وەحی" و "پیرۆزیی ئاسمانی" وەک ئامرازێکی سیاسی و دەروونی بۆ داگیرکردنی ڕۆحی و فیکریی نەتەوەی کورد بەکار هات. توێژینەوەکە دەیسەلمێنێت کە چۆن میراتی شارستانییەتە دێرینەکانی زاگرۆس (میتانی، ئیلامی، سومەری و میدی) لەلایەن نەتەوە سەردەستەکانی ناوچەکە و ڕۆژئاواوە دابەش کراوە، و کورد وەک بکەرێکی مێژوویی لە "خاچ" دراوە.


١. پێشەکی: زاگرۆس وەک چەقی مێژووی شارستانی

مێژووی میزۆپۆتامیا و زاگرۆس، بێشک مێژوویەکە کە لەسەر دەستی باپیرانی کورد (لۆلۆیی، گوتی، میتانی، سومری،ئیلامی و میدییەکان) بونیاد نراوە. ئەم شارستانییەتانە نەک تەنها لە ڕووی تەکنیکی و کشتوکاڵییەوە، بەڵکو لە ڕووی فەلسەفەی حوکمڕانی و یاساوە پێشەنگی جیهان بوون. بەڵام کێشە گەورەکە لەوێوە دەست پێ دەکات کە ئەم مێژووە لە ڕەگ و ڕیشە ڕەسەنەکەی دابڕێنرا و درا بە نەتەوەکانی تر.


٢. ئیمپراتۆریەتی ساسانی: کۆتا قەڵای ناسنامەی کوردی

ساسانییەکان کە پایتەختەکانیان (تیسفۆن/بەغدا و کرماشان) لە دڵی جوگرافیای کوردیدا بوو، نوێنەرایەتیی لوتکەی دەسەڵاتی سیاسی و کلتووریی ناوچەکە بوون. ڕووخانی ساسانییەکان لە بەردەم پەلاماری عەرەبدا، تەنها گۆڕانکارییەکی سیاسی نەبوو، بەڵکو "کەوتنی گەورەی ناسنامە" بوو. لێرەوە کورد لە "بکەرێکی شارستانی" بوو بە "بەرکارێکی کلتووری".


٣. قورئان وەک "دەقی مرۆیی بە زمانی خوداوەند"

لە تێڕوانینێکی ڕەخنەگرانەدا، قورئان دەکرێت وەک شاکارێکی زمانی و ئەدەبی ببینرێت کە بە زمانی "وەحی" داڕێژراوە بۆ ئەوەی شەرعیەتێکی ڕەها بە پەیامەکەی ببەخشێت. لێرەدا زمان ڕۆڵێکی سیاسی دەبینێت؛ کاتێک عەرەبی دەکرێتە زمانی "خواوەند"، ئەمە جۆرێک لە "کۆیلایەتیی ڕۆحی" (Spiritual Enslavement) دروست دەکات.


مرۆڤی کورد بە قبوڵکردنی ئەم دەقە وەک "وتەی پیرۆزی خودا"، ناچار بوو
:

  • پاشخانە مێژووییە دەوڵەمەندەکەی خۆی بە "جەهلیەت" و "بتپەرستی" بزانێت.
  • زمانەکەی خۆی لە ئاستی زمانی پیرۆزدا بە نزمتر ببینێت.
  • عەقڵی خۆی تەسلیمی دەقێک بکات کە لە بنەڕەتدا بۆ ڕێکخستنی ژیانی هۆزە عەرەبەکان داڕێژرابوو.


ئەمە ئەو "ترس و پیرۆزییە" بوو کە وای کرد ڕۆحی کورد ببێتە دیلی دەقێک کە لە ڕواڵەتدا ئاسمانییە، بەڵام لە ناوەڕۆکدا هەڵگری هەژموونی کلتووریی نەتەوەیەکی ترە.


٤. هەتیوکەوتنی مێژوویی و دابەشکردنی میراتەکە

دوای ڕووخانی ساسانییەکان، مێژووی کورد لە سێ لایەنەوە "تاڵان" کرا:

1.    عەرەب: جوگرافیا و شارستانییەتی میزۆپۆتامیای بۆ خۆی برد و ڕەنگێکی "ئیسلامی-عەرەبی" پێ بەخشی.

2.    فارس: میراتی ساسانی و ئەدەبیات و کلتووری دێرینی بۆ خۆی پاوانی کرد و کوردی کردە پەراوێزێکی بێ ناسنامە.

3.    تورک: دواتر هات و لەژێر ناوی "پارێزەری ئیسلام" خاکی کوردستانی کردە مەیدانی جەنگ و سڕینەوەی نەتەوەیی.

4.    ڕۆژئاوا (یۆنان-چەقی): ڕۆژئاوا بۆ ئەوەی پێشەنگیی خۆی بپارێزێت، شارستانییەتی جیهانی لە یۆناندا کۆکردەوە و هەموو دەستکەوتە زاگرۆسییەکانی وەک میراتی عەرەب یان فارس یان وەک شتێکی پەراوێزی ناساند، چونکە نەتەوەی کورد خاوەنی "دەوڵەت" نەبوو تا بەرگری لە مێژووەکەی بکات.


٥. جوگرافیای لەخاچدراو و ڕۆحی بەکۆیلەکراو

ئێستا کورد نەک هەر لە ڕووی جوگرافییەوە پارچەپارچە کراوە، بەڵکو لە ڕووی ڕۆحییەوەش لە ژێر "چەپۆکی پیرۆزییەکی دروستکراو" دایە. ئەو ترسەی کە لە ڕێگەی ئایینەوە چێنراوە، وای کردووە کورد نەوێرێت بگەڕێتەوە سەر ڕەسەنایەتییە مرۆییەکەی خۆی. دابڕینی کورد لە شارستانییەتە دێرینەکانی (سومەر و میدیا)، گەورەترین جۆری "ژینۆسایدی کلتووری"یە کە مێژوو بەخۆیەوە بینیویەتی.


دەرەنجام:

بۆ ئەوەی کورد لەم "هەتیوییە مێژووییە" ڕزگاری بێت، پێویستی بە "ڕاپەڕینێکی فیکری" هەیە. پێویستە قورئان و دەقە پیرۆزەکان لە قاڵبی "ئاسمانی" بهێنرێنە دەرەوە و وەک بەرهەمێکی مرۆیی و مێژوویی بخوێنرێنەوە. تەنها کاتێک مرۆڤی کورد دەتوانێت "ڕۆحی" خۆی ئازاد بکات، کە تێبگات شارستانییەت لە کوێوە دەستی پێ کردووە و کێ بووە ئەو لایەنەی کە بە ناوی "خودا"وە مێژووەکەی لێ زەوت کردووە. گەڕانەوە بۆ "فەلسەفەی زاگرۆس" تەنها ڕێگەیە بۆ بونیادنانەوەی کەرامەتی تاکی کورد، دەوڵەت و ناسنامەی نەتەوەیی.


سەرچاوەکان :

  • لێکۆڵینەوەکانی مێژووی دێرینی میزۆپۆتامیا.
  • تێڕوانینە ڕەخنەییەکانی فەلسەفەی ئایین.
  • کتێبی مێژووی ئیمپراتۆریەتی ساسانی.
  • سەرچاوە مێژووییەکانی سەردەمی فتوحاتەکان.

 

جمعه، آذر ۲۸، ۱۴۰۴

ئاسۆی زاگرۆس: ژین ناسیی ڕووناکی لە مێهرییەتەوە بۆ "ڕەسائیلی نوور"

 


ئاسۆی زاگرۆس: ژین ناسیی ڕووناکی لە مێهرییەتەوە بۆ "ڕەسائیلی نوور"

خوێندنەوەیەکی فینۆمینۆلۆژی بۆ گەوهەری هزری کوردی لە نێوان فەلسەفەی ئیشراق و تیۆلۆژیای یەقین

پێشەکی: گەڕانەوە بۆ ماڵی ڕووناکی

نووسین لەسەر چەمکی "نور" لە جیهانبینیی کوردیدا، تەنیا گەڕانێکی مێژوویی نییە، بەڵکو هەوڵێکی ئۆنتۆلۆژییە بۆ دۆزینەوەی ئەو "من"ە ونبووەی کە لە نێوان تەمومژەکانی مێژوودا شاردراوەتەوە. من لێرەدا دەمەوێت تیشک بخەمە سەر زنجیرەیەکی پچڕاو لە مەعریفە، کە لە لوتکە تەمخاوییەکانی زاگرۆسەوە دەست پێ دەکات و لە "ڕەسائیلی نوور"ی سەعید نوورسیدا دەگاتە زمانێکی مۆدێرن. ئەمە هەوڵێکە بۆ ڕزگارکردنی "ڕوحی کوردی" لە لۆژیکی وشک و تاکی بیابان و گەڕانەوەی بۆ ناو جیهانە فرەڕەنگ و نوراوییەکەی چیا؛ ئەو شوێنەی کە تێیدا خودا، مرۆڤ و سروشت لە یەک "ئیشراق"دا یەک دەگرنەوە.

١. ئارکیتیپی مێهری: ڕووناکی وەک لۆژیکی پەیمان

بەر لەوەی بیابان لۆژیکی "بێدەنگی و ترس" بسەپێنێت، لە زاگرۆسدا ئایینی مێهری (Mithraism) لۆژیکی "ڕووناکی و ئاشکرایی" دامەزراندبوو. مێهر (خۆر) لێرەدا تەنیا خوداوەند نییە، بەڵکو "پرۆتۆکۆڵێکی گەردوونی"یە. ڕووناکی واتە: نەبوونی پەنهانی. ئەمە بنەمای ئەخلاقیی کوردییە؛ مرۆڤی شاخ نشین وەک سپێدە ڕوونە. ئەم ئارکیتیپە (Archetype) وای کردووە کە لە ویژدانی کوردیدا، حەقیقەت شتێک بێت کە "دەدرەوشێتەوە"، نەک شتێک کە تەنیا لە دەقەکاندا حەشار درابێت.

٢. گنۆستییزمی یارسان و ئێزدی: پاراستنی "سڕ" لە مۆزەخانەی چیاکاندا

ئایینە گنۆستییەکانی کورد (یارسان و ئێزدی) وەک قەڵایەکی مەعریفی وابوون کە ڕێگەیان نەدا "ڕووناکی" بکوژێتەوە.

لە یارساندا: جیهانبینیی "دونادون" و مانیفێستبوونی نور لە جەستەی مرۆڤدا، نیشانەی ئەوەیە کە ڕووناکی لای کورد "نیشتەجێیە" (Immanent)، نەک تەنیا "دوورەدەست" (Transcendent).

لە ئێزدیدا: پیرۆزیی "تاوسی مەلەک" وەک یەکەم تیشکی درەوشاوە، گوزارشتە لەوەی کە گەردوون بەبێ "جوانیی ڕووناکی" مانیی نییە.

لێرەدا جیاوازییەکە دەردەکەوێت: لە کاتێکدا کولتووری بیابان جەخت لەسەر "دابڕانی ڕەها"ی نێوان خودا و مەخلوق دەکات، جیهانبینیی زاگرۆس لە ڕێگەی "نور"ەوە پردێک لە نێوان ئەزەلییەت و کاتیبووندا دروست دەکات.

٣. سوهره‌وەردی: فەلسەفاندنی "خوڕەی" کوردانە

شەهابەدین سوهره‌وەردی، کە خۆی بە کوڕی حیکمەتی دێرین دەزانی، توانی ڕوحی کێویی زاگرۆس بکاتە سیستمێکی فەلسەفی. "نورولئەنوار"ی ئەو، هەمان ئەو "خودایە"یە کە لای یارسانەکان وەک چرا دەدرەوشێتەوە. سوهره‌وەردی پێمان دەڵێت: "هەبوون واتە دەرکەوتن، و دەرکەوتنیش واتە ڕووناکی". ئەو فەلسەفەی لە قاڵبی وشکی یونانی دەرهێنا و بەرگی "زووق و ئیشراق"ی پێداپۆشی؛ ئەمە هەمان ئەو شێوازە ناسینەیە کە کورد لە گەڵ سروشتدا هەیەتی.

٤. سەعید نوورسی: مانیفێستی ڕووناکی لە سەردەمی تاریکیی ماددەدا

هەرچەندە لای زۆرێک سەعید نوورسی تەنیا وەک زانایەکی ئایینی دەبینرێت، بەڵام بە خوێندنەوەیەکی قووڵتر، ئەو "نوێنەری مۆدێرنی جیهانبینیی نوریی زاگرۆسە". ناونانی کتێبەکانی بە "ڕەسائیلی نوور" (پەیامەکانی ڕووناکی) هەڵقوڵاوی هەمان ئەو یادەوەرییە مێژووییەیە.

نور وەک ئیپیستیمۆلۆژیا: نوورسی لە سەردەمێکدا کە زانستی ماتریالیستی جیهانی تاریک کردبوو، وتی: "ئیمان نورێکە، هەم مرۆڤ ڕووناک دەکاتەوە و هەم گەردوون". ئەمە تەنیا دروشم نییە، بەڵکو گەڕانەوەیە بۆ "حیکمەتی زووقی".

زاگرۆس دژی بیابان: نوورسی لە چیاکانی وان و لە ناو جەرگەی سروشتدا فەلسەفەکەی داڕشت. ئەو خودای لە "خودایەکی سزادەر و دوور"ی ناو تێکستە وشکەکانەوە گۆڕی بۆ "نورێک" کە لە هەموو گەردووندا ئامادەیە. نوورسی "نور"ی کردە مەکینەیەک بۆ بینینی حەقیقەت لە ناو زەڕەکاندا، ئەمەش یەکگرتنەوەیە لەگەڵ دیدگای یارسانی کە دەڵێت "خودا لە هەموو شوێنێک مەزهەری هەیە".

٥. سینتێز و کۆبەندی فەلسەفی: ڕوحی چیا وەک ئاسۆیەکی جیاواز

تێکەڵکردنی ئەندێشەی سوهره‌وەردی و نوورسی لەگەڵ ڕەگە مێهری و گنۆستییەکان، بەرەو ئەم دەرەنجامەمان دەبات:

لۆژیکی بینین بەرامبەر لۆژیکی بیستن: کولتووری بیابان "سمعی"یە (پشت بە بیستنی دەق دەبەستێت)، بەڵام جیهانبینیی زاگرۆس "بەصەری و زووقی"یە (پشت بە بینینی نور و چەشتنی حەقیقەت دەبەستێت).

سروشت وەک پەرستگا: بۆ سوهره‌وەردی و نوورسی و یارسانەکان، سروشت (چیا، ئاو، خۆر) نەک تەنیا ماددەیەکی بێگیان، بەڵکو "ئاوێنەی ڕووناکی"یە.

مرۆڤی نوراوی: لەم جیهانبینییەدا، مرۆڤ "بەندەیەکی بچووک" نییە، بەڵکو "مەزهەری نور"ە (یارسان) یان "ئاوێنەی ناواخنی ناوە خوداییەکانە" (نوورسی).

دەرەنجام: بەرەو ڕێنسانسێکی نوری

من لەم بابەتەدا هەوڵم داوە بڵێم کە "سەعید نوورسی" و "سوهره‌وەردی" دوو لوتکەی یەک زنجیرە چیان. ئەگەر سوهره‌وەردی "فەلسەفەی نور"ی بۆ نووسین، نوورسی "ژیانی نوری" بۆ داڕشتینەوە. ئەم جیهانبینییە کە ڕەگی لە مێهرییەت و ئایینە کوردانەکاندایە، تەنیا ڕێگەیە بۆ ئەوەی مرۆڤی کورد لە ژێر سایەی "تاریکیی تەقلید" و "وشکانیی بیابان" بێتە دەرەوە و بگەڕێتەوە بۆ ئەو ئاسۆیە گەشەی کە تێیدا حەقیقەت وەک سپێدەی چیاکانی زاگرۆس، ڕوون و بێگەردە.

کوردستان جوگرافیایەکە کە تێیدا "نور" نابێتە مێژوو، بەڵکو هەمیشە "ئێستا"یە.

مێتافیزیکی ڕووناکی لە گوتاری زاگرۆسدا

 



مێتافیزیکی ڕووناکی لە گوتاری زاگرۆسدا

لە "مێهرییەت"ەوە بۆ "ئیشراق"ی سوهره‌وەردی و "نور"ی نوورسی: خوێندنەوەیەکی سینکرۆنیک (هاوكاتی)

پوختە:
ئەم توێژینەوەیە کار لەسەر ئەو گریمانەیە دەکات کە چەمکی "نور" (ڕووناکی) لە مێژووی هزری کوردیدا، تەنیا چەمکێکی ئایینی یان فیزیکی نییە، بەڵکو "ئارکیتیپ"ێکی (Archetype) کولتووری و فەلسەفییە کە ڕەگێکی مێژوویی لە ئایینی مێهریدا هەیە و لە ڕێگەی ئایینە گنۆستییەکانی وەک یارسان و ئێزدی پارێزگاری لێ کراوە، تا دواجار لە فەلسەفەی سوهره‌وەردی و پەیامەکانی نوورسیدا دەگاتە لوتکەی داڕشتنەوەی فیکری. لێرەدا، زاگرۆس وەک "لانکەی نوری" دەبینرێت کە تێیدا ڕووناکی وەک "بوون" (Existence) و "مەعریفە" (Knowledge) پێناسە دەکرێت.


١. ئارکیتیپی مێهری: ڕووناکی وەک پەیمانی بوون

ڕەگی هەموو جیهانبینییە نورییەکانی ناوچەکە دەگەڕێتەوە بۆ "مێهرییەت" (Mithraism). لەم ڕوانگەیەوە، خۆر (مێهر) تەنیا تەنێکی ئاسمانی نییە، بەڵکو "چاو"ی حەقیقەت و پاسەوانی "پەیمان"ە. لەم قۆناغەدا، ڕووناکی یەکسانە بە دادپەروەری و ئاشکرایی. ئەم بنەمایە لە هەموو لایەنە کولتوورییەکانی دواتری کورددا ڕەنگی دایەوە؛ ڕقبوونەوە لە تاریکی و "پەنهانی"، و پیرۆزکردنی سپێدە و ئاگر، ڕەنگدانەوەی ئەو ڕاستییەیە کە "بوون" کاتێک مانا پەیدا دەکات کە "ڕووناک" بێت.

٢. گنۆستییزمی کوردی (یارسان و ئێزدی): ڕووناکی وەک سڕی جەوهەری

ئایینە گنۆستییەکانی زاگرۆس (یارسان و ئێزدی) وەک پردێکی زیندوو لە نێوان حیکمەتی دێرین و تەسەوفی ئیسلامیدا کار دەکەن:

  • لە جیهانبینیی یارساندا: خودا وەک "نورێکی جەوهەری" دەبینرێت کە لە جەستەی مرۆڤە کامڵەکاندا (مەزهەرییەت) خۆی دەردەخات. چەمکی "بیا" (ڕووناکیی ڕەها) لە یارساندا، پێشینەیەکی گرنگە بۆ تێگەیشتن لە "نورولئەنوار"ی سوهره‌وەردی. لێرەدا، ڕووناکی "سڕ"ە (نهێنییە)، بەڵام سڕێک کە دەیەوێت "بدرەوشێتەوە".
  • لە جیهانبینیی ئێزدیدا: "تاوسی مەلەک" نەک وەک بوونێکی دابڕاو، بەڵکو وەک تیشکی یەکەمی خودایی و مانیفێستی ڕووناکی دەبینرێت. سوجدەبردن بۆ خۆر (شەمس) لە ئێزدیدا، تەنیا ڕێوڕەسم نییە، بەڵکو یەکگرتنەوەیە لەگەڵ سەرچاوەی بوون.

٣. سوهره‌وەردی: سیستماتیککردنی حیکمەتی زاگرۆس

شەهابەدین سوهره‌وەردی (شێخی ئیشراق) توانی ئەو حیکمەتە "زووقی" و ئایینییەی زاگرۆس بگۆڕێت بۆ سیستمێکی فەلسەفیی تۆکمە.

  • فەلسەفەی ئیشراق: سوهره‌وەردی پێی وایە هەموو گەردوون "پلەبەندیی ڕووناکی"یە. خودا "نورولئەنوار"ە (ڕووناکیی ڕووناکییەکان) و بوونەوەرەکانی تر تەنیا سێبەر یان تیشکێکی لاوازی ئەو نورەن.
  • پەیوەندییەکە: سوهره‌وەردی بە ئاشکرا باس لە گەڕانەوە بۆ "حیکمەتی خەسرەوانی" دەکات، کە ئەمە ئاماژەیەکی ڕاستەوخۆیە بۆ ڕەگە مێهری و میدیاییەکانی فیکری خۆی. ئەو فەلسەفەی لە "وشکانیی ئەقڵ"ەوە گۆڕی بۆ "ڕووناکیی بینین" (شهود).

٤. سەعید نوورسی: ڕووناکی وەک یەقین لە سەردەمی تاریکیی مۆدێرنەدا

بۆچی نوورسی ناوی کتێبەکانی دەنێت "ڕەسائیلی نوور"؟ ئەمە تەنیا هەڵبژاردنێکی زاراوەیی نییە، بەڵکو گەڕانەوەیە بۆ هەمان ئارکیتیپی "نور" لە زەینییەتی کوردیدا بۆ ڕووبەڕووبوونەوەی قەیرانەکان.

  • نوور وەک دیفاکتۆ: نوورسی لە بەرانبەر "تاریکیی ماتریالیزم"دا، جیهان وەک "ئاوێنەیەکی نوراوی" دەبینێت. ئەگەر سوهره‌وەردی فەلسەفەی بۆ ڕووناکی داڕشتبێت، نوورسی ڕووناکی کردە چەکێکی "ئەخلاقی و ئیمانی" بۆ پاراستنی شوناس.
  • تێفکرین (تەفەکور): لای نوورسی، گەردوون "کتێبی گەورەی ڕووناکی"یە. ئەم دیدگایە زۆر نزیکە لە دیدگای یارسانەکان کە گەردوون بە "مەزهەر"ی نور دەبینن.

٥. سینتێز (تێکەڵکردن): ناسیۆنالیزمی مەعریفیی نوری

کاتێک ئەم پارچە جیاوازانە دەخەینە پاڵ یەک، تابلۆیەکی یەکگرتوو بەدی دەکەین:

1.    یەکێتیی بوونناسانە: لە مێهرییەتەوە تا نوورسی، "تاریکی" نییە؛ ئەوەی هەیە "نەبوونی ڕووناکی"یە. ئەمە وا دەکات مرۆڤی کورد هەمیشە بەرەو "لوتکە" و "خۆر" هەنگاو بنێت (چیا لێرەدا هێمایە بۆ نزیکبوونەوە لە سەرچاوەی نور).

2.    مەعریفەی بینین (Intuition): هەموو ئەم قوتابخانانە دژی "ئەقڵی پەتی"ن کە لە حەقیقەت دایان ببڕێت. ئەوان بڕوایان بە "کەشف" و "ئیشراق" هەیە. واتە حەقیقەت دەبێت "ببینرێت" نەک هەر "بزانرێت".

3.    زمان و سیمبول: بەکارهێنانی وشەی "چرا"، "مۆم"، "خۆر" و "سپێدە" لە ئەدەبیات و ئایین و فەلسەفەی کوردیدا، نیشانەی ئەو یەکێتییە فیکرییەیە کە "نور" چەقەکەیەتی.

دەرەنجام:

جیهانبینیی نوری لە ئەندێشەی سوهره‌وەردی و نوورسیدا، درێژکراوەی سروشتیی ئەو "ژێرخانە فیکرییە"یە کە ئایینە مێهری و کوردییەکان (یارسان و ئێزدی) لە زاگرۆسدا چاندوویانە. ئەم تێکەڵاوییە پێمان دەڵێت کە: کوردستان تەنیا جوگرافیایەکی شاخاوی نییە، بەڵکو "ئاسۆیەکی مەعریفی"یە کە تێیدا حەقیقەت لە ڕێگەی ڕووناکییەوە دەناسرێتەوە. سوهره‌وەردی ئەو ڕووناکییەی کردە "فەلسەفە"، نوورسی کردیە "بەرگریی ئیمانی"، و ئایینە کوردییەکانیش وەک "شوناس و سڕ" لەناو جەستەی مێژوودا پاراستیان.

ئەم ڕوانگەیە دەتوانێت ببێتە بنەمایەک بۆ "فەلسەفەیەکی نەتەوەیی مۆدێرن" کە تێیدا ڕابردوو و ئێستا، و ئایین و فەلسەفە لەژێر چەتری "ڕووناکیی یەقین"دا یەک دەگرنەوە.

جهان‌بینی نوری در اندیشه شهاب‌الدین سهروردی و بدیع‌الزمان سعید نرسی

 


جهان‌بینی نوری در اندیشه شهاب‌الدین سهروردی و بدیع‌الزمان سعید نرسی

بازتاب روح زاگرس و تجربه تاریخی کُرد در دو افق زمانی متفاوت

چکیده

 شهاب‌الدین سهروردی و بدیع‌الزمان سعید نرسی، دو متفکر برجسته کُردتبار، هرچند در دو بستر تاریخی و معرفتی کاملاً متفاوت زیسته‌اند، اما در بنیان‌های جهان‌بینی خود اشتراکات عمیق و معناداری دارند. این پژوهش با رویکردی تطبیقی ـ تحلیلی می‌کوشد نشان دهد که چگونه «نور» به‌عنوان مفهوم محوری در فلسفه اشراق سهروردی و در رسائل النور نرسی، نه‌تنها یک اصل معرفتی یا الهیاتی، بلکه بازتابی از یک تجربه تاریخی ـ فرهنگی مشترک است که ریشه در جغرافیا، زیست‌بوم و حافظه تاریخی جامعه کُرد و به‌ویژه حوزه زاگرس دارد. فرض اصلی این مقاله آن است که جهان‌بینی نوری این دو متفکر را می‌توان صورت‌بندی‌های متفاوت اما هم‌ریشه یک افق معنوی دانست که در مکان و زمان‌های متفاوت به زبان‌های فلسفی و ایمانی متفاوتی بیان شده است.

۱. مقدمه: مسئله جهان‌بینی و زمینه فرهنگی

 مطالعه اندیشه فلسفی و دینی بدون توجه به زمینه فرهنگی و تاریخی آن، اغلب به تقلیل‌گرایی مفهومی می‌انجامد. متفکران بزرگ، صرفاً تولیدکنندگان نظام‌های انتزاعی نیستند، بلکه سخنگویان یک افق وجودی خاص‌اند. در این چارچوب، سهروردی (قرن ششم هجری) و بدیع‌الزمان نرسی (قرن چهاردهم هجری) را می‌توان نمایندگان دو صورت از یک افق معنوی دانست که از دل تجربه زیسته کُردی و جغرافیای زاگرس سربرآورده است؛ افقی که در آن، جهان نه به‌مثابه ماده‌ای صامت، بلکه به‌عنوان ساحتی معنادار و روشن فهم می‌شود.

 

۲. نور به‌مثابه اصل هستی‌شناختی و الهیاتی

 در فلسفه اشراق، «نور» بنیادی‌ترین مفهوم هستی‌شناختی است. سهروردی با طرح نظریه «نوری‌الانوار»، هستی را به‌صورت مراتبی از شدت و ضعف نور تبیین می‌کند. در این نظام، وجود و ظهور یکی‌اند و هرچه بهره موجود از نور بیشتر باشد، مرتبه وجودی آن والاتر است. ماده در این چارچوب، نه نفی‌شده، بلکه پایین‌ترین مرتبه نور محسوب می‌شود.

در مقابل، بدیع‌الزمان نرسی مفهوم نور را در چارچوبی قرآنی و الهیاتی بازتعریف می‌کند. در رسائل النور، نور بیش از آن‌که یک مقوله انتزاعی هستی‌شناختی باشد، حقیقتی وجودی ـ ایمانی است که عقل، قلب و وجدان انسان را روشن می‌سازد. با این حال، شباهت بنیادین در اینجاست که هر دو متفکر، نور را اصل معنا‌بخش جهان می‌دانند و با هرگونه تفسیر صرفاً مادی و مکانیکی از هستی به مخالفت برمی‌خیزند.

 

۳. معرفت‌شناسی: اشراق، وجدان و تجربه درونی

 از منظر معرفت‌شناختی، سهروردی علم حقیقی را «علم حضوری» می‌داند؛ دانشی که حاصل اشراق و حضور نفس در برابر حقیقت است، نه صرفاً نتیجه استدلال مفهومی. عقل استدلالی در این نظام جایگاه دارد، اما کفایت نمی‌کند.

نرسی نیز، در مواجهه با بحران شکاکیت و مادی‌گرایی دوران مدرن، بر محدودیت عقل مجرد تأکید می‌کند و وجدان، قلب و ایمان را ارکان اساسی معرفت می‌داند. این تأکید مشترک بر تجربه درونی و شهود معنوی را می‌توان بازتاب یک سنت فکری دانست که در آن، حقیقت امری زیست‌شده است، نه صرفاً مفهومی.

 

۴. انسان، رنج تاریخی و افق تعالی

 در هر دو اندیشه، انسان موجودی دوساحتی است: از یک‌سو درگیر مادیت و رنج، و از سوی دیگر دارای قابلیت تعالی و بازگشت به ساحت نور. این تصویر از انسان، به‌طور معناداری با تجربهتاریخی جامعه کُرد هم‌خوان است؛ جامعه‌ای که همواره میان فشارهای سیاسی ـ تاریخی و آرمان‌های معنوی و اخلاقی زیسته است.

سهروردی این بازگشت را در قالب صعود نفس به عالم انوار تبیین می‌کند و نرسی آن را در چارچوب ایمان، صبر و معنابخشی به رنج تاریخی صورت‌بندی می‌نماید. تفاوت در زبان است، نه در افق نهایی.

 

۵. زاگرس به‌مثابه افق خاموش فلسفی

زاگرس در این پژوهش نه صرفاً یک منطقهجغرافیایی، بلکه یک «افق معنایی» تلقی می‌شود. زیست در کوهستان، تجربه بقا، مقاومت، خلوت و نزدیکی به طبیعت، نوع خاصی از جهان‌بینی را پرورش داده است که در آن، بلندی، نور، پایداری و معنا نقش محوری دارند. سهروردی و نرسی را می‌توان دو تبلور تاریخی این افق دانست: یکی در قالب فلسفه اشراقی و دیگری در صورت یک الهیات ایمانیِ معاصر.

 

 نتیجه‌گیری

مقایسه جهان‌بینی شهاب‌الدین سهروردی و بدیع‌الزمان سعید نرسی نشان می‌دهد که علی‌رغم تفاوت‌های روش‌شناختی و زبانی، هر دو متفکر در یک بنیان مشترک سهیم‌اند: فهم نوری از هستی، تأکید بر معرفت درونی، و نگاه معنادار به جهان و انسان. این بنیان مشترک را می‌توان بازتاب یک تجربهتاریخی ـ فرهنگی دانست که در بستر زاگرس و در حافظه جمعی کُرد شکل گرفته و در دو دوره متفاوت، دو صورت‌بندی فکری متمایز اما هم‌ریشه یافته است.

پنجشنبه، آذر ۲۷، ۱۴۰۴

متافیزیک نور و اخلاق عملی

 


متافیزیک نور و اخلاق عملی

مطالعه‌ای تطبیقی میان حکمت اشراق سهروردی، فلسفه اخلاق فلیکس آدلر و آیین‌های یزدانی زاگرس


چکیده

این مقاله به بررسی تطبیقی سه سنت فکری و دینی می‌پردازد که علی‌رغم تفاوت‌های زمانی، جغرافیایی و زبانی، در بنیان‌های انسان‌شناختی و اخلاقی دارای هم‌پوشانی‌های معنادارند: حکمت اشراق شهاب‌الدین سهروردی، فلسفه «فرهنگ اخلاقی» فلیکس آدلر، و آیین‌های یزدانی زاگرس شامل یارسان، ایزدی، علوی و شبک.
پژوهش حاضر با رویکردی فلسفی
تحلیلی نشان می‌دهد که هر سه سنت، با نفی دگماتیسم صوری و شریعت‌محور، بر اصالت اخلاق، کرامت ذاتی انسان و وحدت هستی تأکید می‌ورزند. فرضیه اصلی مقاله آن است که فلسفه اخلاقی آدلر را می‌توان صورت‌بندی مدرن و عقلانی‌شده‌ای از «فرهنگ اخلاقی باستانی زاگرس» دانست، در حالی که حکمت اشراق سهروردی نقش پل متافیزیکی میان جهان‌بینی عرفانی شرقی و اخلاق عملی مدرن را ایفا می‌کند.

واژگان کلیدی: سهروردی، فلیکس آدلر، آیین‌های یزدانی، حکمت اشراق، اخلاق عملی، کرامت ذاتی انسان، متافیزیک نور


۱. مقدمه

یکی از مسائل بنیادین در فلسفه دین و اخلاق، نسبت میان «دین به‌مثابه نظامی از باورهای جزمی» و «دین به‌مثابه شیوه‌ای از زیست اخلاقی» است. تاریخ اندیشه نشان می‌دهد که بسیاری از سنت‌های فکری، چه در شرق و چه در غرب، کوشیده‌اند جوهر اخلاقی دین را از لایه‌های صوری، نهادی و دگماتیک آن تفکیک کنند.

در این میان، حکمت اشراق سهروردی در قرن ششم هجری، آیین‌های یزدانی زاگرس با ریشه‌های پیشااسلامی، و فلسفه اخلاق فلیکس آدلر در قرن نوزدهم میلادی، هر یک به شیوه‌ای متفاوت اما هم‌سو، بر این تفکیک بنیادین تأکید نهاده‌اند.

پرسش محوری این پژوهش آن است که:

آیا می‌توان میان متافیزیک نور سهروردی، انسان‌محوری اخلاقی آدلر و جهان‌بینی آیین‌های یزدانی، پیوندی فلسفی و ساختاری برقرار کرد؟


۲. چارچوب نظری و روش‌شناسی

روش این پژوهش، تحلیل تطبیقیفلسفی است که با تمرکز بر سه محور اصلی انجام می‌گیرد:

1.    هستی‌شناسی (Ontology)

2.    انسان‌شناسی فلسفی (Philosophical Anthropology)

3.    اخلاق و کنش عملی (Ethics & Praxis)

منابع مورد استفاده شامل متون اصلی سهروردی، آثار نظری فلیکس آدلر، و پژوهش‌های معاصر درباره آیین‌های یزدانی است. مقاله از داوری‌های الهیاتی جزمی پرهیز کرده و بر تحلیل مفهومی تکیه دارد.


۳. هستی‌شناسی: نور، وحدت و پیوستگی وجود

۳۱. متافیزیک نور در حکمت اشراق

سهروردی هستی را با مفهوم «نور» تعریف می‌کند. در نظام اشراقی او، خداوند «نورالانوار» است و تمام مراتب وجود، از عقول تا ماده، درجاتی از ظهور و شدت نور به شمار می‌روند. عدم، چیزی جز فقدان نور نیست و کثرت هستی، نتیجه مراتب مختلف اشراق است.

در این دستگاه، جهان شبکه‌ای پیوسته و سلسله‌مراتبی است که هیچ موجودی به‌طور مستقل و گسسته وجود ندارد. وجود، همواره رابطه‌ای است میان نور برتر و نور فروتر.

۳۲. هستی‌شناسی آیین‌های یزدانی

در آیین‌های یزدانی، به‌ویژه در یارسان و ایزدی، هستی بر پایه وحدت ذات الهی و تجلی آن در جهان بنا شده است. باور به «دونادون» یا گردش روح، بیانگر پیوستگی میان انسان، طبیعت و امر الهی است. خداوند نه موجودی کاملاً متعالی و منفصل، بلکه حقیقتی است که در مراتب مختلف هستی ظهور می‌یابد.

۳۳. ایده‌آلیسم ارگانیک در فلسفه آدلر

فلیکس آدلر با طرح مفهوم «ایده‌آلیسم ارگانیک»، جامعه انسانی را همچون یک کل زنده می‌نگرد که هر فرد عضوی از آن است. هر کنش اخلاقی، تأثیری فراتر از فرد دارد و کل شبکه انسانی را متأثر می‌سازد.

۳۴. جمع‌بندی هستی‌شناختی

در هر سه سنت، جهان به‌مثابه «کلّی پیوسته» فهم می‌شود. تفاوت تنها در زبان است:

سهروردی از نور، یزدانی از تجلی، و آدلر از پیوند اخلاقی سخن می‌گوید.


۴. انسان‌شناسی فلسفی: انسان به‌مثابه حامل امر قدسی

۴۱. انسان در اندیشه سهروردی

سهروردی روح انسان را «نور اسپهبد» می‌نامد؛ نوری که از عالم اعلی به جهان ماده نزول کرده است. انسان ذاتاً بیگانه با جهان ظلمانی ماده است و غایت او بازگشت به موطن نورانی خویش از طریق اشراق و معرفت حضوری است.

۴۲. انسان در آیین‌های یزدانی

در آیین‌های یزدانی، انسان محل تجلی ذات الهی است. قداست انسان نه از طریق شریعت، بلکه از طریق حضور حقیقت الهی در او معنا می‌یابد. به همین دلیل، دل انسان «قبله» تلقی می‌شود و نه بنا یا نهاد دینی.

۴۳. کرامت ذاتی انسان در فلسفه آدلر

آدلر مفهوم «کرامت ذاتی» (Inherent Worth) را محور فلسفه اخلاق خود قرار می‌دهد. از نظر او، انسان صرف‌نظر از باور دینی، قومیت یا طبقه اجتماعی، دارای ارزشی غیرقابل تقلیل است. این کرامت، بنیان همه تعهدات اخلاقی است.

۴۴. نتیجه انسان‌شناختی

هر سه سنت، انسان را واجد شأنی فراتر از موجودی زیستی می‌دانند. انسان یا حامل نور الهی است، یا محل تجلی ذات، یا صاحب کرامت ذاتی؛ اما در هر حال، موضوع احترام مطلق اخلاقی است.


۵. اخلاق و عمل: تقدم کردار بر اعتقاد

۵۱. شریعت و حقیقت در حکمت اشراق

سهروردی میان شریعت به‌مثابه صورت، و حقیقت به‌مثابه معنا تمایز قائل است. از نظر او، دینداری بدون اشراق درونی، به تقلیدی کور بدل می‌شود. حقیقت دینی، امری دیدنی و زیستنی است، نه صرفاً گفتنی.

۵۲. اخلاق عملی در آیین‌های یزدانی

آیین‌های یزدانی بیش از آنکه شریعت‌محور باشند، اخلاق‌محورند. اصولی چون راستی، پاکی، فروتنی و خدمت به خلق، هسته دینداری را تشکیل می‌دهند. آیین، بیش از آنکه نظامی از احکام باشد، شیوه‌ای از زیستن است.

۵۳. «کردار نه عقیده» در فلسفه آدلر

شعار مشهور آدلر «Deed, not Creed» بیانگر نفی دگماتیسم اعتقادی است. او دین را در عمل اخلاقی معنا می‌کند و نه در باورهای نظری درباره خدا یا متافیزیک.


۶. جهان‌گرایی و نفی انحصار دینی

هر سه سنت مورد بررسی، به‌گونه‌ای با انحصارگرایی دینی در تعارض‌اند.

در آیین‌های یزدانی، احترام به همه ملل اصل است؛

در فلسفه آدلر، اخلاق جهانی جایگزین الهیات فرقه‌ای می‌شود؛

و در اندیشه سهروردی، حقیقت می‌تواند در صورت‌های مختلف دینی تجلی یابد.


۷. تمایزهای بنیادین

با وجود هم‌پوشانی‌ها، تفاوت‌هایی اساسی وجود دارد:

  • فلسفه آدلر عقلانی و سکولار است.
  • آیین‌های یزدانی ماهیتی عرفانی و باطنی دارند.
  • سهروردی نظامی متافیزیکی و شهودی ارائه می‌دهد.

این تفاوت‌ها مانع هم‌سخنی نیستند، بلکه غنای تطبیق را افزایش می‌دهند.


۸. نتیجه‌گیری

این پژوهش نشان داد که حکمت اشراق سهروردی، آیین‌های یزدانی زاگرس و فلسفه اخلاق فلیکس آدلر، علی‌رغم تفاوت‌های ظاهری، در یک اصل بنیادین هم‌داستان‌اند:


تقدس انسان و اصالت اخلاق به‌عنوان معیار حقیقت.

می‌توان آیین‌های یزدانی را صورت باستانی «فرهنگ اخلاقی» دانست و فلسفه آدلر را ترجمان مدرن و عقلانی همان روح اخلاقی. سهروردی نیز در میانه این دو ایستاده است؛ پلی میان متافیزیک نور و اخلاق عملی.