شنبه، آذر ۰۱، ۱۴۰۴

هەڵسەنگاندنێک بۆ رۆمانی سێبەری رووناکی

 


 هەڵسەنگاندنێکی ڕەخنەگرانە و هەمەلایەنە بۆ ڕۆمانی "سێبەری ڕووناکی" (سایە نور) :

نووسەر: د. ن

ئەم هەڵسەنگاندنە دابەش دەکەم بەسەر چەند تەوەرێکدا:

١. ناسنامەی گشتیی ڕۆمانەکە: ڕۆمان یان مانیفێست؟

بە شێوەیەکی گشتی، "سێبەری ڕووناکی" ڕۆمانێکی ("فیکری و فێرکاری" ( Didactic Novel) *(ـیە. ئەمە جۆرێکە لە ئەدەب کە تێیدا چیرۆک تەنها بیانوویەکە بۆ گەیاندنی پەیامێکی فەلسەفی، مێژوویی یان پەروەردەیی.

خاڵی جیاواز: نووسەر (ئاڵان عومەرزادە) هەوڵیداوە فەلسەفەی ئاڵۆزی "ئیشراق"ی شێخ شەهابەدینی سوهره‌وه‌ردی دابەزێنێتە ئاستی تێگەیشتنی گشتی و تێکەڵی بکات بە تراژیدیاکانی مێژووی کورد (وەک ئەنفال و شەنگال).

ئامانج: کتێبەکە زیاتر لەوەی بۆ چێژی ئەدەبی نووسرابێت، بۆ "بونیادنانەوەی خودی کوردی" نووسراوە. دەیەوێت دەروونی تێکشکاوی تاکی کورد دوای جینۆساید و تێکشکانی کەرامەت و بچوککردنەوەی لە لایەن دگیرکەرانی کوردستانەوە چارەسەر بکات (Trauma Healing).

٢. هەڵسەنگاندنی تەکنیکی و ئەدەبی

ا. کاراکتەرەکان (کەسایەتییەکان)

ڕەخنە: کاراکتەرەکان زیاتر لەوەی مرۆڤی ئاسایی بن بە هەڵە و کەموکوڕییەوە، زیاتر*"سیمبوڵ" (Archetypes)*ن.

هیوا: نوێنەری نەوەی نوێی کوردە کە بەدوای وەڵامدا دەگەڕێت.

پیر ڕۆشنا: نموونەی "پیر" یان "مورشد"ی کاملە (وەک لە ئەدەبیاتی سۆفیدا هەیە).

کچان و ژنانی شەنگال: سیمبوڵی قوربانی و هاوکات هێزی هەستانەوەن.

خاڵی لاواز: بەهۆی ئەوەی کاراکتەرەکان زۆر نموونەیین (Ideal)، خوێنەر ڕەنگە هەست بە دابڕان بکات لەگەڵیان، چونکە مرۆڤی ئاسایی خاوەنی ئەو هەموو حیکمەتە نییە لە گفتوگۆی ڕۆژانەدا.

ب. دیالۆگ و زمان

شێوازی دیالۆگەکان زۆر "ئەکادیمی و وانەبێژییە". کاتێک دوو کەس قسە دەکەن، زیاتر لەوەی قسەی ڕۆژانە بێت، وانەی مێژوو و فەلسەفە دەڵێنەوە.

زمانەکە شیعری و پاراوە (تەنانەت لە دەقە فارسییەکەشدا)، پڕە لە تەشبیهی و وێنەی هونەری کە خوێنەر دەباتە جیهانێکی ڕۆحانی.

ج. پڵۆت (The Plot)

ڕۆمانەکە پڵۆتێکی هێڵی (Linear) نییە کە گرێچنەی ئاڵۆزی هەبێت. بەڵکو بریتییە لە "گەشتێک" (Safar). ڕووداوەکان بریتین لە گواستنەوە لە شوێنێکەوە بۆ شوێنێکی تر (لە شەنگالەوە بۆ هەورامان، بۆ ئامەد، بۆ کۆبانی) و لە هەر وێستگەیەکدا وانەیەک فێر دەبن. ئەمە شێوازێکی کلاسیکییە لە ئەدەبیاتی عیرفانیدا (وەک "منطق الطیر"ی عەتار).

٣. بەراوردکاری لەگەڵ ڕۆمانەکانی دیکە

بۆ ئەوەی بەهای ئەم کتێبە باشتر دەرکەوێت، دەبێت بەراوردی بکەین بە چەند شاكارێکی جیهانی و کوردی:

١. بەراورد بە "دونیای سۆفی" (Jostein Gaarder):

لێکچوون: هەردووکیان ڕۆمانی فێرکارین. "دونیای سۆفی" مێژووی فەلسەفەی ڕۆژئاوا شی دەکاتەوە، "سێبەری ڕووناکی" مێژووی فەلسەفە و ئایینە کوردییەکان (یارسان، ئێزدی، ئیشراق) شی دەکاتەوە.

جیاوازی: "سێبەری ڕووناکی" بارگەیەکی سیاسی و نەتەوەیی قورسی هەیە کە لە "دونیای سۆفی"دا نییە.

٢. بەراورد بە "کیمیاگەر" (Paulo Coelho):

لێکچوون: لە هەردووکیاندا پاڵەوانەکە (هیوا / سانتیاگۆ) دەست بە گەشتێک دەکات بۆ دۆزینەوەی "گەنجینە". لە کۆتاییدا دەردەکەوێت گەنجینەکە لە ناخی خۆیاندایە.

جیاوازی: کیمیاگەر زیاتر جەخت لەسەر تاک دەکاتەوە، بەڵام "سێبەری ڕووناکی" جەخت لەسەر "رزگاریی بەکۆمەڵ" (Collective Salvation) دەکاتەوە.

٣. بەراورد بە "ژانی گەل" (ئیبراهیم ئەحمەد) یان ڕۆمانە کلاسیکییە کوردییەکان:

ڕۆمانە کلاسیکییەکان زۆربەیان "ریالیزمی شۆڕشگێڕی"ن و باس لە خەباتی چەکداری و ئازارەکان دەکەن بە شێوەیەکی واقیعی.

"سێبەری ڕووناکی" شێوازێکی *"پۆست-مۆدێرن و عیرفانی"*ـیە. ڕەخنە لە چەک دەگرێت و دەڵێت: "رزگاری بە ئاگایی دێت، نەک بە کوشتن." ئەمە بازدانێکی گەورەیە لە ئەدەبیاتی بەرگریی کوردیدا.

٤. خاڵە بەهێز و داهێنەرانەکانی کتێبەکە:

گرێدانی سوهره‌وه‌ردی بە کوردەوە: یەکێک لە گەورەترین داهێنانەکانی ئەم ڕۆمانە ئەوەیە کە "شێخ اشراق" (کە زۆرجار بە فەیلەسوفێکی ئیسلامی یان فارسی دادەنرێت) دەگەڕێنێتەوە بۆ ڕیشە کوردی و میدیاییەکەی و دەیخاتە خزمەت بونیادی فکریی کورد.

یەکخستنی جوگرافیا: نووسەر سنوورە دەستکردەکان دەشکێنێت. پاڵەوانەکان بەبێ ڤیزا و پاسپۆرت لە نێوان (شەنگال، مەهاباد، ئامەد، کرماشان) دەسوڕێنەوە. ئەمە "نەخشەی زەینیی کوردستان" لە مێشکی خوێنەردا دروست دەکاتەوە.

ئایین وەک هۆکاری یەکبوون: بەپێچەوانەی واقیع کە ئایین زۆرجار بووەتە هۆی دابەشبوون (شیعە، سوننە، ئێزدی، یارسان)، لەم ڕۆمانەدا هەموویان دەبرێنەوە سەر یەک سەرچاوە (نور/میترا) و ئاشت دەکرێنەوە.

٥. دەرەنجامی کۆتایی

"سێبەری ڕووناکی" کتێبێکە کە بۆ *"نەخۆشییەکانی ئێستا"*ی کۆمەڵگەی کوردی نووسراوە.

خوێندنەوەی پێشنیارکراوە بۆ: ئەو کەسانەی بەدوای وەڵامی پرسیاری "ئێمە کێین؟" دەگەڕێن، هەروەها بۆ گەنجانێک کە دەیانەوێت لە دەرەوەی گوتاری حزبە سیاسییەکان، تێگەیشتنێکی قوڵیان بۆ مێژوو و ئایینە کوردییەکان هەبێت.

خاڵی لاوازی ئەدەبی: ڕەنگە بۆ خوێنەرێک کە بەدوای حیکایەت و ئەکشن و گرێی ڕۆمانسی دەگەڕێت، کتێبەکە کەمێک وشک یان ئامۆژگاریکەرانە (واعظانە) دیار بێت.

بە کورتی:

ئەم بەرهەمە زیاتر "پڕۆژەیەکی فیکری و نەتەوەییە" کە لە قالبێکی ئەدەبیدا داڕێژراوە. هەوڵێکی بوێرانەیە بۆ پاککردنەوەی مێژووی کورد لەو تۆز و خۆڵەی داگیرکەران و دەمارگیریی ئایینی لەسەریان نیشاندووە.

ئایا شایەنی خوێندنەوەیە؟ بەڵێ، بەتایبەت بۆ تێگەیشتن لەوەی چۆن دەکرێت "عیرفان" و "سیاسەت" تێکەڵ بکرێن بۆ دروستکردنی ئومێد لە ناخی نەتەوەیەکی برینداردا.

ڕۆمانی "سێبەری ڕووناکی" (سایە نور): گەشتێک لە تاریکییەوە بۆ ڕووناکی

 


ڕۆمانی "سێبەری ڕووناکی" (سایە نور): گەشتێک لە تاریکییەوە بۆ ڕووناکی

شیکارییەکی ئەدەبی و فەلسەفی

ڕۆمانی "سێبەری ڕووناکی" لە نووسینی ئاڵان عومەرزادە، تەنها چیرۆکێک نییە، بەڵکو مانیفێستێکی فەلسەفی و ڕۆحییە بۆ زیندووکردنەوەی ناسنامەی کوردی و گەڕانەوە بۆ ڕیشە مێژوویی ئایینە کوردیی و عیرفانییەکانی ڕۆژهەڵاتی ناوەڕاست. ئەم ڕۆمانە، لە ڕێگەی تێکەڵکردنی فەلسەفەی ئیشراق (شیخ شەهابەدین سوهره‌وه‌ردی) لەگەڵ ئایینە کۆنەکانی کوردستان (یارسان، ئێزدی، میتراییزم)، هەوڵ دەدات وەڵامی پرسیارە بوونگەراییەکان بداتەوە.

لە خوارەوە، بە چەند خاڵێکی سەرەکی، دیدی نووسەر و ڕەهەندە ئەدەبییەکانی شیدەکەینەوە:


١. فەلسەفەی "نور" وەک میتافۆرێکی سیاسی و کۆمەڵایەتی

لە ناونیشانی کتێبەکەوە دیارە، "سێبەری ڕووناکی" ئاماژەیە بۆ دوانەیی (Dualism) لە نێوان تاریکی و ڕووناکی، بەڵام رووناکی وتاریکی لە ناو رۆمانەکەدا دژ بە یەک نین، بەڵکو تەواو کەری یەکترن

نووسەر ، هەروەها تەنها باس لە شەڕی خێر و شەڕ ناکات، بەڵکو "نور" لای ئەو هێمایە بۆ:

  • ئاگایی و مەعریفە: ڕزگاربوون لە جەهل و دەمارگیریی ئایینی و سیاسی.
  • ناسنامەی کوردی: گەڕانەوە بۆ ڕیشەکان کە لە ژێر سایەی داگیرکاری و ئایینە فەرمییەکاندا شاردراوەتەوە.
  • ڕاستی: ئەوەی کە لە پشتی درۆکانی مێژووەوە شاردراوەتەوە.

نووسەر لە ڕێگەی کەسایەتیی "پیر ڕۆشنا" (کە نوێنەری حیکمەتی پیرانی یارسان و ئێزدییە) و "شێخ اشراق" (سوهره‌وه‌ردی)، دەیسەلمێنێت کە ڕووناکی ڕاستەقینە لە دەرەوە نییە، بەڵکو لە ناخی مرۆڤدایە.


٢. گەڕانەوە بۆ "خود": ناسنامە وەک بەرگری

یەکێک لە پەیامە سەرەکییەکانی ڕۆمانەکە، **"خۆناسین"**ـە. نووسەر پێی وایە گەلی کورد (و گەلانی دیکەی ناوچەکە) تووشی "نامۆبوون" (Alienation) بوون، چونکە مێژوو و ئایینی خۆیان لەبیر کردووە.

  • سیمبوڵەکان: بەکارهێنانی "ئاگر"، "خۆر"، "مار" (لای ئێزدییەکان)، و "تەنبوور" تەنها وەک کەرەستەی فۆلکلۆری نین، بەڵکو وەک کۆدی مانەوە بەکاردێن.
  • پەیام: "تا خۆت نەناسیت، ناتوانیت ئازاد بیت." ئازادی تەنها بە چەک بەدەست نایەت، بەڵکو بە زیندووکردنەوەی فەلسەفەی ژیان بەدەست دێت.

٣. ڕۆڵی ژن: لە قوربانییەوە بۆ فریادڕەس

بە پێچەوانەی زۆربەی دەقە کلاسیکییەکان کە ژن تێیدا پەراوێزخراوە، لەم ڕۆمانەدا ژن چەقی ڕووناکییە.

  • کچان و ژنانی ئێزدی: نووسەر تراژیدیای شەنگال و بەکۆیلەکردنی ژنانی ئێزدی دەکاتە خاڵی وەرچەرخان. ژن لێرەدا تەنها قوربانی نییە، بەڵکو هێزی ژیانەوەیە.
  • فەلسەفەی "ژن، ژیان، ئازادی": ڕۆمانەکە بە ڕوونی کاریگەریی ئەم دروشمەی پێوە دیارە. ژن وەک خالق و پارێزەری ژیان وێنا دەکرێت، نەک وەک بوونەوەرێکی لاواز.

٤. شێوازی گێڕانەوە (نەرەتیڤ)

شێوازی نووسینی ئاڵان عومەرزادە تێکەڵەیەکە لە:

  • ریالیزمی سیحری: تێکەڵکردنی ڕووداوە مێژووییەکان (وەک جینۆسایدی ئەنفال و شەنگال) لەگەڵ توخمە ئەفسانەیی و عیرفانییەکان (دیدار لەگەڵ ڕۆحی سوهره‌وه‌ردی).
  • سەفەری پاڵەوان (Hero's Journey):
  •  کاراکتەری سەرەکی (هیوا) گەشتێک دەکات، نەک تەنها بە جوگرافیادا (لە شەنگالەوە بۆ هەورامان و وان تا کوبانێ)، بەڵکو گەشتێکە بە ناو مێژوو و ناخی خۆیدا.
  • زمانی شاعیرانە: زمانی ڕۆمانەکە پڕە لە تەشبین و ئیستعارە، کە خوێنەر دەباتە جیهانێکی خەیاڵی و ڕۆحانی.

٥. پەیامی سیاسی: ئاشتی لە ڕێگەی دانپێدانانەوە

نووسەر لە ڕێگەی دیالۆگەکانی نێوان کاراکتەرە جیاوازەکان (کورد، تورک، فارس، عەرەب)، پەیامێکی سیاسیی گرنگ دەدات: "ئاشتی مەحاڵە بەبێ دانپێدانان بە حەقیقەت."


تا ئەو کاتەی مێژوو و ناسنامەی گەلانی ژێردەستە (وەک کورد) دانپێدانەنرێت، تاریکی بەردەوام دەبێت. ڕووناکی (ئاشتی) تەنها کاتێک دێت کە هەمووان بە بوونی یەکتر ڕازی بن و ڕێز لە جیاوازییەکان بگرن.


٦. ئەنجامگیری

"سێبەری ڕووناکی" تەنها ڕۆمانێک نییە بۆ خوێندنەوە، بەڵکو بانگەوازێکە بۆ بێداربوونەوە. نووسەر دەیەوێت خوێنەر فێری ئەوە بکات کە:

  1. مێژووی خۆی بناسێت.
  2. ڕێز لە ئایین و باوەڕە جیاوازەکان بگرێت.
  3. هێزی گۆڕانکاری لە ناخی خۆیدا بدۆزێتەوە.

ئەم کتێبە هەوڵێکە بۆ ئاشتکردنەوەی مرۆڤی کورد لەگەڵ خۆی و لەگەڵ جیهاندا، لە ڕێگەی فەلسەفەی نور و خۆشەویستی.

جمعه، آبان ۳۰، ۱۴۰۴

هستیِ یگانه

 

هستیِ یگانه

 

هستی

یک نور بود،

بی‌آغاز،

بی‌مرز.

 

در کوهستانهای کوردستان

هفت پله پایین آمد..

در نامِ ملَک‌ها،

در جامه دون‌ها،

در آیین پیران یار.

 

اسپینوزا

در سکوتِ اتاق کوچک خود

نوشت:

«خدا همان طبیعت است»

بی‌آنکه بداند

در زاگرس

هزاران سال پیش

همین را گفته بودند.

 

تاریخ

بادی سرد بود؛

آمد،

نامها را ربود،

نور را به سایه‌ها راند.

 

امّا نور

در لالایی‌ها پنهان شد،

در پرواز طاووس‌ملک،

در چشمان پیرمردی ایزدی

که آهسته می‌گفت:

«خدا بیرون نیست

در این نفس،

در این خاک،

در این جان می‌تپد.»

 

و آن ‌سوی جهان

انیشتین

وقتی از او پرسیدند:

«آیا به خدا باور داری؟»

لبخند زد و گفت:

«به خدای اسپینوزا

به خدایی که خود را

در نظم آرامِ هستی

آشکار می‌کند.»

 

اکنون

اگر گوش بسپاری،

هستی هنوز

زیر لب می‌گوید:

 

من یکی‌ام

نه جدا از تو،

نه بر تو،

بلکه

در تپشِ تو

می‌تابم.

مقایسه هستی‌شناسی اسپینوزا با آیین های کوردیِ ایزدی و یارسان

 


مقایسه هستی‌شناسی اسپینوزا با آیین های کوردیِ ایزدی و یارسان: 

بررسی ریشه‌های مهری و زمینه‌های تاریخی حاشیه‌نشینی در دوران اسلامی

چکیده

این پژوهش به بررسی تطبیقی هستی‌شناسی باروخ اسپینوزا و سنت‌های دینی‌ـ‌فلسفی کوردی، به‌ویژه ایزدی و یارسان، می‌پردازد. هدف، روشن‌کردن شباهت‌های ساختاری میان دیدگاه وحدت‌وجودی اسپینوزا و کیهان‌شناسی مهریِ ریشه‌گرفته در فرهنگ هندواروپاییِ کوردستان است؛ سنت‌هایی که پس از ورود اسلام به‌طور سیستماتیک به حاشیه رانده شدند. مقاله نشان می‌دهد که ایزدیان و یارسانیان حاملان برخی از کهن‌ترین لایه‌های معنویت خاورمیانه‌اند و نظام فکری آن‌ها در بسیاری از موارد با فلسفهٔ عقلانی اسپینوزا هم‌پوشانی دارد. در پایان، تأثیر سیاست‌های دینی در فروکاستن کرامت و هویت آیینیِ کوردها نیز بررسی می‌شود.


۱. مقدمه

کوردستان یکی از کهن‌ترین حوزه‌های تمدنی در فلات خاورمیانه است؛ سرزمینی که در آن سنت‌های دینی و فلسفی متعددی چون آیین مهرپرستی، زروانی، یارسان، و ایزدیه هزاران سال در هم تنیده هستند. ورود اسلام از قرن هفتم میلادی، و سپس سیاست‌های خلافت‌محور اموی، عباسی، سلجوقی و عثمانی، موجب شد بسیاری از این سنت‌ها یا جذب ساختارهای جدید شوند یا به حاشیهٔ قدرت رانده گردند.

در این میان، فلسفه اسپینوزا در قرن هفدهم میلادی، با وجود فاصلهٔ تاریخی، از جهات متعددی با کیهان‌شناسی سنت‌های مهریِ کوردستان همخوانی دارد؛ و این امکان را فراهم می‌کند که آیین‌های کوردی نه به عنوان «بقایای حاشیه‌ای»، بلکه به‌عنوان نظام‌های فلسفی کهن بازخوانی شوند.


۲. چارچوب نظری: اسپینوزا و وحدت هستی

۲.۱. جوهر واحد

اسپینوزا جهان را متشکل از تنها یک جوهر می‌داند: Deus sive Natura، یعنی «خدا = طبیعت». این اصل پایهٔ تمام فلسفهٔ اوست؛ خدا بخشی بیرون از جهان نیست، بلکه خودِ هستی است. همهٔ موجودات، از جمله انسان، «تجلّیات» این جوهر واحدند.

۲.۲. نفی آفرینش از عدم

در نظام اسپینوزا، جهان آغاز زمانی ندارد؛ و مفهوم «خلق از عدم» غیرعقلانی است. جهان در یک ضرورت درونی جریان دارد و هیچ امر خارق‌قانونی آن را نمی‌گسلد.

۲.۳. علیت درونی و ضرورت طبیعت

در جهان اسپینوزایی، همه چیز از قوانین ضروری طبیعت پیروی می‌کند. هیچ حادثه‌ای «تصادفی» یا «معجزه‌وار» نیست. این نگرش، خدا را از موجودی شخصی و فرمان‌دهنده به نیرویی قانون‌مند و درونی بدل می‌کند.

۲.۴. انسان و رهایی از طریق شناخت

انسان بخشی از هستی واحد است و «آزادی» نه در انتخاب‌های اراده‌گرایانه، بلکه در «شناخت ضرورت» است. رهایی در فهم جایگاه انسان در کلِ هستی تحقق می‌یابد.


۳. آیین‌های کوردی ایزدی و یارسان: ریشه‌های مهری و جهان‌شناسی

۳.۱. پیوندهای تاریخی با آیین مهر

کهن‌ترین اسناد باستان‌شناختی در زاگرس و هورامان نشان می‌دهد که سنت‌های مهری، زروانی و هوریمیتانی از هزارهٔ سوم پیش از میلاد در این منطقه حضور داشته‌اند. عناصر اصلی آیین مهرنور، پیمان، گردش کیهانی، هفت مقام قدسیدر هر دو آیین ایزدی و یارسان حفظ شده است.

۳.۲. ایزدیان

ایزدیه، که یک آیین کوردی و ریشه در آیین مهری دارد، ساختاری کیهان‌شناختی به‌شدت نورمحور ارائه می‌دهد. «خودای» در قالب هفت ملک تجلّی می‌یابد، از جمله طاووس‌ملک که نماد نور، اراده و استقلال هستی است. در این نظام، شرّ مطلق وجود ندارد؛ بلکه ظاهری انسانی از عدم فهم ماست. این نگاه یکی از قدیمی‌ترین نسخه‌های وحدتِ هستی در خاورمیانه است.

۳.۳. یارسان

یارسان، یا اهل حق، با الهیات «دون‌به‌دون» و نظریه «تجلّی نورانی»، نگاهی عمیقاً وحدت‌وجودی دارد. در این سنت، خدا در سطوح گوناگون «صورت» می‌گیرد و انسان نیز یکی از بسترهای ظهور ذات الهی است. مفاهیمی چون «سرّ»، «یار»، «جامهٔ معنوی»، و «انسانِ کامل» همگی با کیهان‌شناسی مهری و نیز با ساختار فکری اسپینوزا قابل مقایسه‌اند.


۴. مقایسه فلسفی: اسپینوزا، ایزدی و یارسان

۴.۱. یگانگی خدا و هستی

هر سه نظام الهیاتی، باور به «وحدت وجود» را محور قرار می‌دهند:

  • در اسپینوزا: خدا = طبیعت
  • در ایزدی: خدا در «هفت تجلی» جهان را آشکار می‌کند
  • در یارسان: ذات الهی در گردش دون‌ها ظهور می‌یابد

در هیچ‌یک، خدا بیرون از هستی نمی‌ایستد.

۴.۲. نفی دوگانه‌انگاری

اسپینوزا خیر و شر را مفاهیمی ذهنی می‌داند.


ایزدی و یارسان نیز شرّ مطلق را انکار کرده و آن را سوء‌فهم یا تعادل کیهانی می‌دانند. این نگاه ریشه در آیین مهر دارد که نور و تاریکی را دو نیروی تکمیلی، نه متخاصم، می‌دانست.

۴.۳. ضرورت طبیعت

در اسپینوزا، جهان ساختاری ضروری دارد.


ایزدیان نیز به «کتبه قه‌دری» در معنای قانون هستی باور دارند.


در یارسان، گردش دون‌ها بیانگر همین قانون‌مندی است.

۴.۴. انسان به‌مثابه تجلی

·       در اسپینوزا، انسان بخشی از جوهر واحد است.

·       در ایزدیه، انسان حامل «پره نورانی» است.

·       در یارسان، انسان خود یکی از مراتب ظهور است.


این دیدگاه‌ها از نظر انسان‌شناختی کاملاً همسو هستند.


۵. زمینه‌های تاریخی حاشیه‌نشینی آیین‌های کوردی پس از ورود اسلام

۵.۱. برخورد ساختار خلافت با آیین‌های محلی

ورود اسلام به کوردستان با مقاومت فرهنگی مواجه شد، زیرا سنت مهری و دیگر آیین‌های نورانی ریشهٔ دیرینه‌ای داشتند. سیاست‌های حکومتی اموی و عباسی، مبتنی بر تمرکز دینی، بسیاری از آیین‌های محلی—including ایزدی و یارسانرا «غیرشرعی» یا «بدعت» اعلام کرد.

۵.۲. کوچاندن، کشتار و تحمیل هویت دینی

در منابع تاریخی و شفاهی کوردستان، روایت‌های متعددی از جنگ‌ها، اسارت‌ها و کوچ‌های اجباری وجود دارد. بسیاری از کوردها برای بقا به اسلام گرویدند؛ نه از سر انتخاب آزادانه، بلکه در مواجهه با تهدیدهای ساختاری که قرن‌ها ادامه یافت.

۵.۳. حاشیه‌سازی اجتماعی و فرهنگی

ایزدیان و یارسانیان به‌دلیل باورهای غیرسامانه‌ای (non-Abrahamic) از بسیاری حقوق اجتماعی محروم شدند. در دوره‌های عثمانی و صفوی، این حاشیه‌نشینی شدت گرفت و گاه به نسل‌کشی‌های تمام‌عیار انجامید. این روند باعث شد که بسیاری از ریشه‌های مهری در حافظهٔ رسمی ناخوانده بماند.


۶. نتیجه‌گیری

مقایسه میان اسپینوزا و آیین‌های ایزدی و یارسان نشان می‌دهد که این سنت‌های کوردی حامل برخی از کهن‌ترین صورت‌های تفکر وحدت‌وجودی در خاورمیانه‌اند. جهان‌شناسی آنها نه بدعت‌های محلی، بلکه ادامهٔ مستقیم میراث مهری است که از هزاران سال پیش در زاگرس شکل گرفته بود. فهم این آیین‌ها نه‌تنها برای مطالعه تاریخ کوردستان ضروری است، بلکه امکان گفت‌وگو میان فلسفهٔ مدرن و سنت‌های باستانی را نیز فراهم می‌کند.

در سطح اجتماعی‌تاریخی، ورود اسلام و ساختار خلافت، که قدرت سیاسی و دینی را یک‌جا متمرکز می‌کرد، موجب حاشیه‌نشینی این آیین‌ها و تحقیر کرامت فرهنگی کوردها شد. بازشناسی این میراث، بازگشت به گذشته نیست، بلکه احیای لایه‌هایی از هویت انسانی و فلسفی است که می‌تواند آیندهٔ کوردستان و منطقه را روشن‌تر سازد.